IK BEN ER KLAAR MEE!

Ik wil niet meer keihard werken, 100 ballen in de lucht houden, andermans problemen oplossen, achter feiten aanrennen, me doodmoe voelen en met knallende koppijn de dag door.

Bij de één gaat hard werken over kopie gedrag omdat pa, ma en voorouders werkdruk normaal vonden. Bij de ander gluurt bewijsdrift om de hoek; ik zal en moet de beste zijn! De volgende is er gewoon in gerold. En door alle verplichtingen en onvoorziene verantwoordelijkheden van een snel gegroeid eigen bedrijf koppie onder gegaan.

En zo zijn er nog talloze verhalen...

dikke doei.jpg

Waar het op neer komt in deze gevallen, is dat het contact met de eigen essentie kwijt is. Waar doe je het harde werken eigenlijk voor? Waarom, voor wie? Waar is de blijheid gebleven? Het antwoord blijft te vaak haperen op de vraag; wat is de meerwaarde voor mezelf (en anderen) van hoe ik mijn dag verwerk?

Stel, je mag en kan een tikkie terug doen van jezelf. Want daar begint het mee. Wat doe je dan met de vers veroverde gaten in je agenda? Meestal kom je in die gaten erachter dat je niet weet wat je echt wilt. En dan gaan de alarmbellen af. Wie ben ik, wat doe ik hier en wat wil ik?

Zolang er afleiders voor je neus staan die iets van jouw willen, ook al is je agenda leger dan eerst, kom je er niet achter wat je wilt voor jezelf. Wat te doen?

Je zou jezelf kunnen ontslaan van het contact met de afleiders. 

Weerleg de focus op jezelf. Lijkt egocentrisch, maar is wel slim om te doen. Zoek stilte op. Herontdek wat je belangrijk vindt in jouw leven. Waar krijg je energie van, van wie houd je, met wie wil je zijn? Alleen jij weet de antwoorden. Het is jouw leven, jouw werk, jouw geluk. En dat bepaal je zelf. 

De route is dus, van onze binnenwereld naar de buitenwereld toe. Als de buitenwereld leidend is over hoe jij je voelt, en wat jij allemaal moet doen, stel jezelf dan de vraag wie er achter het stuur van jouw leven zit.

Met hard werken is echt niks mis, als je maar doet waar je energie van krijgt en blij van wordt. Dat is ook goed voor je lijf.

Dit soort vraagstukken kun je op een concrete en transformerende manier onderzoeken in een individuele opstellingen sessie.  

Man O Man

Schermafbeelding 2017-09-07 om 12.15.32.png

Nathan Vos schreef Man o Man. Voor dit boek onderzoek deed hij een individuele FAMILIE OPSTELLING bij mij, samen met zijn coach Jaap Duin. Ontroerend en verhelderend was dat. Een man, zijn dode broer, de familie en zijn eigen plek daarin. De opstelling is prachtig omschreven. Lees dit boek. De opstelling sessie en is ook op film gezet door Frans Bromet. Binnenkort volgt de documentaire. 

Voor meer informatie: Man O Man

Weet wie je voorouders zijn

hopi_hand_tattoo1.jpg

Tijdens een opstelling maak ik regelmatig mee dat de naam van een overgroot opa of oma niet op plopt. ‘Ik zou het echt niet weten, die persoon heb ik ook nooit gekend…’ hoor ik dan. Vervolgens ontstaat er onrust, want de wens en vaak ook de nieuwsgierigheid om de overgroot opa of oma juist wel te betrekken in de opstelling, is ineens aanwezig…

Waar ik op doel is, dat wanneer je de familielijn naar achteren uitrekt, zodat meer en meer personen zichtbaar worden, een opstelling direct laat zien en voelen waar opmerkelijke relaties tussen mensen hebben plaatsgevonden. Je ziet meteen waarom contact tussen de een en de ander juist wel of niet mogelijk was. Logisch dus dat namen ook worden vergeten als het hier en daar niet zo soepel verliep tussen mensen.

Maar let op… betrek je eenmaal de vergeten zielen bij je, dan herstel je leegte en creëer je rust. Ook al heb je het idee dat de naamloze er niet toe doet, je familie compleet maken gaat over dat je je familie eert en dat je dankbaar kunt zijn voor dat jij er bent. En andersom; vergeten overgroot opa’s en oma’s zijn dol op achterkleinkinderen…